Van wandeling naar relatie — Yolande

Yolande (50) woont in de Hoofdstedenbuurt, vindt het leuk om te leren over medische onderwerpen, en houdt van tekenen en wandelen. Ze had al een tijdje het gevoel dat ze graag wat meer mensen om zich heen wilde. Toch duurde het even voordat ze zich aansloot bij een wandelgroep. Wat zouden anderen van haar vinden? Zou ze wel passen in de groep? Toch besloot ze op een dag gewoon te gaan.

De eerste stap

Het begon eigenlijk heel klein. Yolande zat al in een creatief groepje toen iemand zei dat ze een keer mee moest gaan wandelen. Dat idee bleef hangen. Ze vond wandelen altijd al fijn. “Het is voor mij de prettigste manier om in beweging te zijn. En tegelijk is het een makkelijke manier om met mensen te praten.”

Ik was al een tijdje aan het zoeken naar wandelgroepjes. Maar de stap om het echt uit te gaan zoeken, daar liep ik steeds op vast.

Dat veranderde toen ze in de groepsapp terechtkwam. “Toen dacht ik: ik loop gewoon mee en dan zie ik wel hoe groot de groep is en wat het voorstelt.”

Praten gaat vanzelf

De wandelingen zijn laagdrempelig. Wie wil meedoen, loopt mee. We lopen elke keer een ander rondje. Het tempo ligt niet vast en het gesprek ontstaat vanzelf.

Tijdens het wandelen is praten met nieuwe mensen wat minder ongemakkelijk.

Tijdens het lopen merk je dat gesprekken anders gaan dan wanneer je tegenover elkaar zit. Je kijkt samen vooruit, loopt naast elkaar en praat gewoon terwijl je loopt. “Het is fijn dat je zowel het mentale stuk en het fysieke stuk kan combineren,” zegt ze. “Je bent in beweging en ondertussen praat je met elkaar.”

Een onverwachte ontmoeting

De eerste keer voelde meteen vertrouwd. Maar bij de tweede wandeling gebeurde er iets wat Yolande nooit had verwacht. Daar ontmoette ze Theo. “We hadden gelijk een goede klik.” Vanaf dat moment keek ze eigenlijk elke keer uit naar de volgende wandeling.

Eigenlijk ging ik steeds weer wandelen omdat ik hem dan weer zag.

Langzaam groeide het contact. Ze praatten, wandelden en leerden elkaar beter kennen. Wat begon als een toevallig gesprek onderweg, werd uiteindelijk een relatie. “Een relatie was het laatste wat ik van een wandelgroep had verwacht.”

Meer zelfvertrouwen

Maar het wandelen bracht haar meer dan alleen een relatie. “Het heeft mijn zelfvertrouwen echt opgepikt,” vertelt ze. “Dat ik gewoon mezelf kan zijn. Dat ik kan zeggen dat ik iets eng vind of niet durf. Het mag er allemaal zijn.” Ze spreekt nu makkelijker mensen aan.

Ik was eerst altijd heel terughoudend, stil, op de achtergrond. Met het wandelen gaat het meer vanzelf.

Neem de stap. Hoe spannend ook.

Als Yolande terugkijkt op die eerste wandeling, is ze vooral blij dat ze het gewoon geprobeerd heeft. “Als ik nu terugdenk: ik ben blij dat ik het heb gedaan.”

Haar advies voor anderen die twijfelen is simpel:

Neem die stap gewoon. Hoe eng ook. Want je weet nooit wat het je kan brengen.

Voor Yolande begon het met een opmerking van een ander en daarna een groepsapp voor wandelen. En ergens onderweg ontmoette ze Theo.