Van wandeling naar relatie — Theo

Theo (46) woont in de Bouwmeesterbuurt in Almere. Hij werkt bij Kunststof Plus en houdt van techniek en gamen. Lange tijd leefde hij vrij teruggetrokken. Na het overlijden van zijn vrouw werd dat nog sterker.

Op een gegeven moment besefte Theo dat hij niet in dat verdriet wilde blijven hangen. “Ik had zoiets van: ik moet er toch zelf wat van maken.”

De eerste stap naar buiten

Via de huisarts kwam Theo in aanraking met het idee om weer wat meer onder de mensen te komen. Niet met een groot plan of vaste verplichtingen, maar gewoon iets kleins. Zo kwam hij bij een wandelgroep terecht.

Het is een vrijblijvend clubje dat eens in de twee weken is. Je kan gewoon aansluiten. Niks is van tevoren afgesproken over waar we heen gaan of hoe en wat.

Voor Theo was dat precies wat hij nodig had. “Je bent er of je bent er niet, alles is goed.”

Weer onder de mensen

Toch was het niet vanzelfsprekend om weer meer onder de mensen te zijn. Theo merkte dat hij soms twijfelde. Hoe zouden mensen op hem reageren? Wat zouden ze van hem denken? “Voor mezelf heb ik misschien te snel het gevoel dat mensen een oordeel over mij hebben,” zegt hij. “Dat is heel vaak onterecht, maar dat gevoel heb ik dan wel.”

Maar juist door het wandelen merkte hij dat het contact vanzelf ontstond.

Onder de mensen zijn, is toch weer een hele fijne ervaring.

Tijdens het wandelen praat je makkelijk met elkaar. Je loopt naast iemand, kijkt samen vooruit en het gesprek komt vanzelf op gang.

Een onverwachte ontmoeting

Tijdens de wandelingen raakte Theo steeds vaker in gesprek met één persoon uit de groep: Yolande. Langzaam ontstond er meer contact.

“We liepen op een gegeven moment steeds vaker een beetje afgezonderd van de groep,” vertelt hij. “Steeds meer het contact met elkaar opzoeken.” Pas later realiseerden ze zich dat het meer was dan alleen een leuk gesprek onderweg. Yolande trok de stoute schoenen aan en gaf Theo een kerstkaart.

Daarna kregen we een relatie.

Meer zelfvertrouwen

De wandelingen brachten Theo niet alleen een relatie. Ze zorgden er ook voor dat hij zich weer meer onderdeel voelde van de wereld om zich heen. “Gewoon het onder de mensen zijn,” zegt hij. “De vrijdag is voor mij iets waar ik naartoe leef.” Hij merkt dat hij weer makkelijker contact legt. “Ik kom toch iets zelfverzekerder over. Dat merk ik in alles. Vooral in het gesprek aangaan.”

Gewoon meelopen

Als Theo terugkijkt op die eerste wandeling, is hij vooral blij dat hij het gewoon geprobeerd heeft. “Het begon als iemand die alleen stond en onder de mensen wou zijn,” vertelt hij. “Wandelen was gewoon een leuke bezigheid.”

Wat hij anderen wil meegeven is simpel:

Gewoon gezellig meegaan, er zijn geen verplichtingen. Het is een heel sociaal clubje, zonder verwachtingen. Doe gewoon gezellig mee.

Voor Theo begon het met een wandeling. En ergens onderweg ontmoette hij Yolande.