Van emigreren naar samen zingen

Shirley (66) woont in Parkwijk, is moeder van twee kinderen en oma van twee kleindochters. Ze komt oorspronkelijk uit Suriname en verhuisde als jonge moeder naar Nederland voor gezinshereniging.

Stilzitten zit niet in haar aard. Shirley wilde vooruit, dingen doen, mensen leren kennen. Daarom ging ze al snel aan het werk. “Ik zag het als een manier om in een systeem te komen. Om te verbinden,” zegt ze. Dat lukte ook. Ze bouwde contacten op en ontwikkelde zich in haar werk. En toch merkte ze dat ze ook buiten haar werk mensen wilde ontmoeten.

“Ik heb graag mensen om me heen,” zegt ze. Ze vroeg zich af: wat is er nog meer? “Waar begin ik?”

Een kleine uitnodiging

Het begin was klein. Haar achterbuurvrouw zat bij een Surinaams koor en nodigde haar uit. “Kom je een keer kijken?” Shirley besloot te gaan. Wat ze daar aantrof, verraste haar. “Er ging voor mij een culturele wereld open,” zegt ze. “Ik dacht: wat geweldig!”

Je plek vinden

Het koor, Sinafir, bleek meer te zijn dan alleen zingen. Het bracht haar dichter bij een deel van zichzelf dat ze onderweg een beetje was kwijtgeraakt. “Ik was eigenlijk een beetje vervreemd van mijn eigen cultuur,” zegt ze.

Door de wekelijkse repetities en gezelligheid ontdekte ze haar roots opnieuw. Bij het koor vond ze herkenning in haar eigen cultuur, zonder dat ze wist dat ze dat had gemist.

Het is fijn om je afkomst te herontdekken.

Ze kreeg de ruimte om rustig te kijken of het bij haar paste. Geen druk, geen verwachtingen. Juist dat maakte het makkelijk om te blijven.

Meer dan zingen

Inmiddels is Sinafir voor Shirley veel meer dan een koor. Het is een plek waar ze nieuwe mensen heeft leren kennen, waar ruimte is voor plezier en ze zich onderdeel voelt van iets groters.

We noemen ons ook Sinafir-familie.

Die verbondenheid merkte ze vooral toen ze een tijdje niet lekker in haar vel zat.

De appjes die binnenkwamen, zelfs bezoek… dat was zo fijn voor mij.

Samen zingen is vooral gezellig en leuk. “Er zijn momenten dat we echt in een deuk liggen. Dan is het gewoon schuddebuiken.”

Van meekijken naar voorzitter

Het koor gaf haar iets terug wat ze even kwijt was.

Het koor heeft mij weer vleugels gegeven.

Ze voelt dat ze weer in beweging is. Dat ze groeit, nieuwe dingen ontdekt en oppakt. Inmiddels is ze zelfs voorzitter van het koor. “Ik heb mezelf opnieuw leren kennen,” vertelt ze. “En nu wil ik graag teruggeven aan de Surinaamse gemeenschap in Almere.”

Begin met kijken

Als Shirley terugkijkt, begon het allemaal met een simpele vraag: “Kom je een keer kijken?”

Haar advies aan anderen die in Almere hun plek zoeken is net zo simpel: “Kom gerust een keertje bij ons langs om te kijken. Kom ontdekken of wij van betekenis voor jou kunnen zijn.”

Voor Shirley begon het met een uitnodiging van haar buurvrouw. En ze vond een vriendengroep die voelt als familie.

Eerst voelde ik dat ik in Almere werkte. Nu voel ik dat ik woon in Almere.