Van zwart gat naar nieuwe vriendschap

Toen haar zoon van huis wegliep, stortte haar wereld in. Ze verloor ook haar baan en haar relatie liep stuk. Ze had het gevoel dat ze er alleen voor stond en niemand haar wou helpen. Tot ze Tineke ontmoette bij Bruis. Ze drinken elke week een kopje koffie samen.

Liek (48) woont in de Regenboogbuurt. Ze houdt van buiten zijn, knutselen, en met haar handen bezig zijn. Dit jaar begint ze aan haar opleiding elektrotechniek. Maar twee jaar geleden had ze dit zich niet voor kunnen stellen.

De drempel over

Liek probeerde hulp te krijgen via instanties, maar had vaak het gevoel dat er niet naar haar geluisterd werd. “Niemand hielp of steunde mij.”

Het doet heel veel pijn als je door instanties niet wordt geloofd als moeder. Want je kind is bij je weggelopen, dus ja, dan zal je wel een slechte moeder zijn. Terwijl die persoon niet eens weet hoe ik werkelijk ben.

Ze besloot een mail te sturen naar Saskia Schurman, iemand die ze eerder had ontmoet in een buurthuis. Ze wist dat Saskia mensen helpt die vastlopen. “Ik wist gewoon niet meer waar ik naartoe moest.” Saskia nodigde haar uit om een keer langs te komen bij Bruis voor een kop koffie. Toch duurde het nog weken voordat Liek echt ging.

Je bent bang om weer teleurgesteld te worden. Of dat mensen een oordeel over je hebben.

Uiteindelijk besloot ze toch te gaan. “Op een gegeven moment dacht ik: doe niet zo gek. Ga gewoon.” Toen ze binnenkwam, gebeurde er iets wat ze niet had verwacht.

Een plek waar je even op adem komt

Ze werd gelijk met open armen ontvangen. “Je wordt gewoon gezien zoals je bent, zonder oordeel.” Liek vindt het fijn dat ze even het huis uit kan en onder de mensen is. Dat is geen vanzelfsprekendheid. “Soms heb je de financiële mogelijkheden niet om iets leuks te gaan doen. Dan heb je gewoon echt de neiging om alleen maar thuis te blijven zitten.”

Hier is koffie gewoon gratis. En dan lijkt het net alsof je bij iemand op visite gaat. Gewoon gezellig.

Een onverwachte vriendschap

Die eerste dag ging ze naast Tineke zitten. Binnen een paar minuten was het alsof ze elkaar al jaren kenden. “We hadden meteen een klik. Dezelfde humor. Het voelde gewoon meteen goed.” Ze vinden steun bij elkaar in wat ze hebben meegemaakt met hun kinderen.

Je snapt elkaar in hoe je wordt behandeld als moeder. Als je kind in de moeilijkheden komt, dan word je niet gezien of gehoord. Als je iemand tegenkomt die iets vergelijkbaars heeft meegemaakt, dan voel je een stukje herkenning. We zijn er voor elkaar.

Liek en Tineke drinken wekelijks een kopje koffie samen. En dan hebben ze heus niet alleen maar zware gesprekken. “Het is gewoon leuk. Gewoon een beetje geinen. Flauwe grappen, elkaars haar in de war doen. Een papiertje in elkaars jas stoppen. Het hoeft niet altijd serieus te zijn.”

Kleine stappen vooruit

Volgens Liek hebben Bruis en Tineke haar geholpen om weer langzaam vooruit te kijken. “Als ik dit niet had gehad, was ik waarschijnlijk alleen maar thuis gebleven.” Door toch naar buiten te gaan en mensen te ontmoeten, merkte ze dat ze langzaam weer de Liek werd die ze een paar jaar geleden was. Alleen dan sterker.

Als je even onder de mensen bent geweest, ook al is het maar een uurtje, dan laad je weer op.

Gewoon beginnen

Liek heeft weer plannen voor de toekomst. Haar doel is om een MBO-opleiding elektrotechniek te volgen en weer te gaan werken. Met haar verhaal hoopt Liek andere vrouwen te laten zien dat zelfs een kop koffie met iemand drinken het verschil kan maken. “Kijk waar ik nu zit. Ondanks alle narigheid en ellende.” Haar tip: “Als het kan, blijf dan niet hangen in je oude verdriet.”

Als ik het kan, kan jij het ook. Soms begint het gewoon met een kopje koffie.